Ecem Engin

bir pencere

insanım, insan olmaya geldim

Bilişsel arkeolojik kazılarımda kendimle karşılaştım. Burada. 2023’te yayınladığım bir yazıda kaynağı adressiz öfkemden fışkıran, sabırsız tanı çabasının öz farkındalık açlığı olduğunu görüyorum, bugün. Ötekinin merakında bulduğum kendiliğim. Mümin mümine aynadır diyor Sufiler, Jung rahatsız olduğuna bak gölgendir diyor. Ben neyden tiksiniyorsam oraya dalıyorum tüpsüz, kendimi buluyorum.

Tanılamak istediğimi tanımanın yolunun dilde sınırlı sanıyordum o demde, yazdıklarımı okurken anlıyorum. Biraz utanç mı hissettiğim, düpedüz cahil cesareti, gülüyorum. Yolculuğumda duraktır, tabelasının tozunu alıp hatıra dükkanını parlatıyorum.

Çünkü kıymetli. Bağlanma modelimin ne olduğunu çözersem bağlanamama sorununu ortadan kaldıracağım yanılgısını, bugün fark edebilmem oldukça değerli. Çabalarımın özünde kendimi bulmak gayesiyle araştırdığımı görebiliyorum, idraka bak! Şükrediyorum. Tanılardan azade, ben’i yaşıyorum.

Zaten kökten bağlı olduğumu yeryüzüne, özümden bağlandığım aşk’la canımda hissediyorum bugün. Buralara varmak için kaç köklü bağı, gümüş makasla ben’den kesmem gerekti? Göbek bağımı önce annemden, sonra atalardan, ve kültürden, ve beklentilerden, ve gelecekten, ve geçmişten. Şimdi buraya varabilmek için, kaç bin ayrılık, bütüne dahil olabilmek için kaç kopuş? Bu büyülü bir deneyim diyorum. Yolumdaki her bir Balrog’a şükranla. Ben, ben oluyorum.

Geçmiş yazılarımı dijital arşive bırakıyorum. Burada kalsın. İzdir. Utanmıyorum, korkmuyorum, sakınmıyorum. İnsan olan değil, olmakta olandır, oluyorum.

Kazıdığım kelimelerdir ki aslında;
bugün şefkâtle sardığım öfkemi, şimdi buradan selam verdiğim kaybolmuş belleğimi, teslimiyetin determinist hoşnutluğuna emanet ettiğim kaygılarımı, gönül sularında bedenimde yıkadığım kafa karışıklıklarımı, aşk’ın sonsuz bağlarıyla yamaladığım yalnızlığımı, merhemlerle şifaya buladığım acılarımı, mümkünatı aşikar bir an’a teslim ediyorum.

Bugün’e geçmişi dikiyorum. Ruhta izi kayboluyor.